سخت می تابد خورشیدبر لاشه ی متعفن تبعیضدر کویر بی باران و آشفته زدهسر بالا می آورد سرابی متروکاز یک توهمّ خالی و پوکمی وزد طوفان بغضدر کوچه ی پُر پیچ و خم حزین.جلیل میاحی + نوشته شده در  دوشنبه چهاردهم شهریور ۱۴۰۱ساعت 15:34&nbsp توسط جلیل میاحی  |  Adblock test (Why?)

اِشتیاقم می کَشد آتش به جان صبر منمی زند هردم کلنگی بر سرِ قبر منآسمانت را ستاره تا ستاره می رومتا که بارد نفسِ بوی تو را ابر منجلیل میاحی + نوشته شده در  سه شنبه بیست و چهارم اسفند ۱۴۰۰ساعت 23:42&nbsp توسط جلیل میاحی  |  Adblock test (Why?)

غمی دارم، که پیچیده در جانمدلگیرم، دلیلش را من نمی دانمنگاهت شعریست و من رو نویسماشعار را من ازچشم تو می خوانمجلیل میاحی + نوشته شده در  شنبه بیست و هشتم اسفند ۱۴۰۰ساعت 17:24&nbsp توسط جلیل میاحی  |  Adblock test (Why?)

می روم بر بلندای درخت کهنسال حیاتتا بچینم گل های غم و ناامیدی راغافل از شاخه های اشککه بازهم غنچه ی غم می کندمشکل زیر خاک و از ریشه بودلیک نظر بالای درخت می داشتم.جلیل میاحی + نوشته شده در  چهارشنبه دوم مهر ۱۳۹۹ساعت 5:25&  توسط جلیل میاحی  |  Let's block ads! (Why?)

پرنده ها دوست دارن همیشه آزاد باشن در آسمان آبی بال بکشن شاد باشن بر شاخه ها بشینن راحت آواز بخونن دوست ندارن اسیر شن یا تو قفس بمونن هر چه پرنده دیدم صداشو یا شنیدم شادی می کرد فراوان من از دلش فهمیدم پرنده ی مهربون همیشه آواز بخون من میدهم قول به تو دون بپاشم زمستون جلیل میاحی

چگونه پیدایت کنمکه خود گم کرده ای خویش راچگونه دوستت داشته باشموقتکه چشمانت را از چشمانم مخفی کرده ایتو می گویی عشق قوی تر استپس چرا کاری نمی کند؟چرا دوری از تو برایم دشوار شده است ؟زمانیکه دلم برایت

تو رفتی شاد و مسرور از کنارمبه کامم تلخ گردید روزگارمشدم از تو دور، رسیدم به خزانبه جنگلِ عریان، پراز درد و فغانکردم تکیه بر درختی کهن سال و پیربیاموزم زاو درس اخلاق و تدبیرفصل بی برگی به تاراج برده ب

آنقدر تو نقش بستی در خیالمگشتی تمام داد و قیل و قالمدر ابیات و مصرع های اشعارمتو هستی شاه بیت هر سالمقراری شد میان من و عشقتای بهترین قول و قرار بی مثالمتو را گریزی نیست از شهر سبز غزلمدر حصر قلب منی تک ستاره ی اقبالمجلیل میاحی

دلخور از تو ای یار شدمتشنه ی شوق دیدار شدمآمدم تا بروم، چشم تو اماافسونگری کرد و گرفتار شدمجلیل میاحی

مثل گل با صفا و زیباییتو رازِ عِطر گل شیداییناخوانده ، در قلب ما نشستیبا میل دل، پیمان عشق بستیبا شعور عاشقی،کنم تماشایتدل شود بهکام، از رخ زیبایتدر رود پُر شورِ مهر و وفایتمی شوم هربار،غرقِ رویایتشور

دنیا، لباس سفیدش را در می آوردو شنلِ سبزش را بر تن می کنداز میان شاخه ها و برگ هانسیم به آرامی آواز می خواندبا نغمه ی پرنده هاو پرواز پرستوهابهار می آیدو من،به یاد تو هزارانشمع روشن می کنمدر رویا، صدها اقیانوسجزیره و آسمان می سازمو هزاران داستان می بافمو در آنها زندگی می کنم.جلیل میاحی

تو در لحظه لحظه های عمرمو سطر سطرِ خاطرمو صفحه صفحه ی دفترموجود داری،هر روز صدای پر مهرتدر گوشم زمزمه می کند،صورت زیبایت همچو ماه،در شب های تار قلبم می درخشدو مثل زمان مرا همراهی می کند،چشمان عاشقانه اتمانند آسمان مرا تماشا می کنندو لبخند می زنند،در عشق دوری و مسافتهیچ معنایی نداردتنها یک ترفند احمق...

تنها فانوس سعادت عشق به خدا استهر که دل به عشقش دهد غمزدا استراه عشقش ندارد بیهودگی و انحرافجز آن که به غیر از خالق کند طوافجلیل میاحی

باز هم قلم و دفترو تمرد حروف برترباز هم تخمیر جوهر در دواتتکیه بر عصای صبر و صلواتباز هم حاکمیت سکوتبر لبهای دوخته و مبهوتباز هم ناله های مرد خدادر نای خشک و بی صداباز هم طوفان درد و بلاو انعکاس غم نا

به زیر آسمان و نور مهتابدلم دارد فراقی از تب و تابغمی دارم میان عقل و احساسربوده از دو چشمان ترم خواببه خاطر اشتباهاتم عیان استخطاهایی که دیگر گشته است باببّرّد با خود مرا چون برگ خُشکیاسیری که به هر

تو باید بلد باشی دل بریدن راتو باید بیاموزی ازکوی پریدن رااگر مردانگی آئین توست پس ای مردباید بیاموزی از ناباوران ناحق شنیدن راجلیل میاحی

گر جاهل باشد رئیس زمانخانه به یغما برد این و آنشهر و دیار ، مزرعه و بستانگردد ویران زجورِ شاه مستانجلیل میاحی

تویی روح و روانمتویی تمام جانمتویی کوه محبتتویی دریای شربتتویی مهر خدایانتویی چشمه جوشانتو ای مادر خوبمتویی مَطلَع و غروبمجلیل میاحی

دیر زمانیست که میخانه ی مابَستند و شکست پیمانه ی مافرارِ ما ز غم ها میخانه بودوبود مِی و مستی بهانه ی مادل بسته بودیم به میخانه و غافلکه ساقی خمارِ چشمِ مستانه ی مابود و از یاد بُردیم عشق و صفا راساقی

شد نقطه ای در انتهای مسیرگم گشته ی جهان پستِ حقیردر گلشنِ ویران گرفتار و اسیرمحکوم به حکم روزگار و تقدیرتارو تاریک،خاموش و بی فروغغرقِ دنیای پر از نور و دروغ۰صبح شادی،روزهای خوش و خوبیک به یک در برش گشت غروبدریغ از فراز و نشیب های روزگارکه خوبان زهر سو می شوند گرفتاربا زبان بی زبانی خواند سرود بی گن...