بازی با دلِ ویرانِ من کافیستخنده و غمِ پنهانِ من کافیستنگاهت طوفان و اّبرو کمندت چاقومی زند بر تنِ حیرانِ من کافیستجلیل میاحی

ای دل ساده بشنو زعَقلکه صعب را می کند سَهلعشق مُجَرد درد است و آهصد چاله دارد و هزار چاهای دلِ مِسکین نشو دیوانهعشق داستان است و افسانهتو پُر اِحساس و ظریفیبسیار حسّاس و لطیفیهر عشقی را مکن باوردگر نی

یاد آن زمستان بخیریاد دوستان, دبستان, بخیربازی های بچگانه داشتیمقصه های شبانه داشتیمگاهی ترس و گاهی خندههمه خوب و آموزندهخوش بود آن روزگارآن مدیر و آموزگارمی دویدیم بی گمانمیچیدیم گلِ ارغوانسوت می زد پا

بنام عشق و عاشقی آمد بسویمشـد تمام قـدرت و زور بازویـماز شراب عشق مستِ خراب بودمدر صحرای دل غـرقِ سراب بودمهست و نیستم شد حصارشتمام جـان و دل کـردم نثارشدیری نگذشت و ستم روزگارطعم تلخش کرد بر من آشکار

از تمام عشوه های روزگار دست کشیدم,از تو و خاطرات ماندگار دست کشیدم,از چاله گونه و بوسه های آتشیناز هوای نفس و دلدار دست کشیدم,تنها مانده ام ، خالی از خیالی خامبا بیکسی خُوگرفتم از اِنتظار دست کشیدم,دل کَن

باده عشق نوشیدم در بندگی فتادمرفع عطش نشد مرا زتشنگی فتادمبه قطره شرابی ز نگاهت قانعمساقیا می بریز زآشفتگی فتادممجنون خواستی،آواره صحرا شدمیارا گیر دستم را زدرماندگی فتادمتا به کی خواهی دیوانه ات باشمچو قربانی در خاک بردگی فتادمجلیل میاحی

در این حوالی می روید دلمردگیگل عشق می گِرید از پژمردگیاین اشک نیست زچشمانم می باردجان من است که بر گونه می نالدکّس نیامد بعد تو در قلب و افکارمیاد تو برملا می کند راز و اسرارمنگفتم از دوری تو چه آمد بر سرمشد آشکار از دردهای دورو برمجلیل میاحی

پروانه ای نشست بر گُلی بی خارغمگین بود و پریده رنگ رُخسارچشمانش اشک می ریخت بیشمارشکایت ها داشت از تقدیرِ روزگارکه چرا ندارد همدم و یار پروانه به گُل گفت ،ای آورنده ی بهارگُلی همچو تو، زیبا و بی خاردر

دو چشمم گاهی اَبر و گاهی باران,قلب تو هم مثل من هست داغان؟بعد رفتن تو،گفتند بمن دیوانهدگر عاشق مباش و خواهانبه جماعت ِ بی احساسِ عشقنادیدهچه گویم مگر دل کندن هست آسانگفتند خیال پر زدن داشت و پر کشیدگف

بعد آغوش تو،شعر پناهگاهم, شدمصرع و قافیه ،جای پناهم شدقلم از جان نوشت با جوهر خویشاما صاحب اثرش،دفتر سیاهم شدقلم از تو نوشت،خیره شد به آسمانرُخ زیبای تو نمایانِ در ماهم شدغرقِ رویا گشتم و خیالی خامو عشقی که تبدیل به آهم شدتاختم بر اُمید وآهی و بر باد رفتهتباه و شکست حاصل اِشتباهم شدرویا زیستن سیرت د...

یک بار می خندانی، یکبار می گریانیدر عشق پریشانی، تو عشق نمی دانیهر بار که می بینی، آن بار تو دل بستیهر بار که دل بستی، بازیچه ی دستانیبوی تو در ریشه، پیچیده است هر دمهم آکنده از نفرت، هم پاره ی جانینش

مانند کبوتر در دلم،لانه کرد و رفتدانه نخورده پرواز را،بهانه کرد و رفت گمان کردم جلد است و بر می گردد به خانهبی وفا قلب دیگری را،نشانه کرد و رفت از رفتن چیزی نگفت، روبه روی آیینهمستانه موهایش را ،شانه

دل من با دو چشم تو شکار استتمام جان من اندر حصار است تو رفتی از کنارم شاد و مسرورببین بغض من آخر بیشمار است فرار از عشق تو بیهودهتر بود"فراموشی تو" تنها شعار است نفسهایم به سینه حبس گشته"هوایِ من!"

خواهشا قلب مرا به سرابت نکشانقلب تنهای مرا به محرابت نکشاندر آسمان تار من پرنده پر نمی زندآسمان دلم را به آفتابت نکشانیا مرا غرق در احساس کنیا چشم خمارم به شرابت نکشانیا مرا با خود ببر به شهرهای آیین

عشق تو بغضی بیش نیست در گلویمچشم خمارت کرد طلسم و جادویماز عشق تو خیری ندید دل ساده ی مناما رسید از تو خنجری در پهلویمخیانت ها دیدم و روی برگرداندمو هرگز خم نیاوردم به ابرویمدر هنر عشق استاد بودیا

هر چه کردم دل تو سمت من مایل نشدبعد رفتن تو دل من عاقل نشددیوانه خواندند و به من خندیدنددل دیوانه ی من از عشق تو غافل نشدخواستم فراموشت کنم اما نشداعتبار عشق تو در دلم باطل نشدمی دانم می خوانی تم

دستم فشردیبا خود بردیبه رویای دورمیان سبزه و نورگفتیم،خندیدیم و ساختیمکلبه ای از بهارکنار جویباررو به آبشارزیر درخت کهن سایه داردارکوب می نواخت بر درختلاکپشتی پیر با لاکی سختاز آنجا می گذشت آرام آرامآ

گل های محبت دستانتمی باردبر احساس مرده منمی آرایدسپیدنگاه خسته ام راو شکوفا می کندعشق رادر دل قانع و تنهای منلبخند زیبایتنگاه پرمعنایترنگ و لعاب می دهندبه تمام واژهاو منشعورم کوک کوکشعرم ساز سازمی سرا

تو نامم را به سرعت برده ای از یاد می دانمتمام خاطراتم داده ای بر باد می دانم و قلب تو برای عشق کوچک بودو بود از من تمام آن همه ایراد می دانم تو عاشق بودی و از عشق اینگونه گذر کردی؟!شکار تو، بوَد عشق و

دوش خوابِ تورا دیدم،از خواب پریدمدلـنگران لرزیدم،از اضطراب پرسیدم این چه گناهیست که مرتکبِ آن شده ام؟از خطاب با تو خسته و از عتاب بریدم روزها میدمی همچو آفتاب، بر سر منشبها می درخشی،بر افکارِ خرابِ پ